دونه هاي برف

                          روي گونه هات

                                خونه ميکنن دوباره
                 باز زمستونه و دل نگرونه 
                                   طاقت دوريتو نداره         
                 ابرهاي سياه بين خونه ها ديوار سفيد مي زارن
                 از دل تنگم و گل قشنگم انگاري خبر ندارن
                       برف ها رو آب کن بيا
                                 سرما رو خواب کن بيا
                                      ديوار انتظارو بزن و خراب کن بيا
                               خودت خبر نداري
                               ماه شباي تاري
                               تو صد تافصل سرما
                                                   گل هميشه بهاري
                خورشيد عشق ما تو آسمون مي تابه 
                      ديو سپيد عاقبتش چشمه ي آبه         
                      فصل قشنگ قصه مون تو سبزه زاره
                       اونجا که هر عاشقي مهمون بهاره
                بيا همدم اين قلب ديوونه من باش
                بيا قشنگترين گل تو گلخونه ي من باش
                بيا که قصر عشقو تو آسمان بسازيم
                بيا که با بهارون دلامونو ببازيم